Styria/Historia - Historia wersji

Wydra o 20:36, 23 mar 2026

2026-03-23T20:36:30Z

Wydra o 21:29, 17 mar 2026

2026-03-17T21:29:07Z

Podgląd zmian

Wydra o 17:44, 9 mar 2026

2026-03-09T17:44:21Z

Wydra o 11:33, 3 mar 2026

2026-03-03T11:33:05Z

Wydra o 09:36, 3 mar 2026

2026-03-03T09:36:59Z

Wydra o 09:36, 3 mar 2026

2026-03-03T09:36:38Z

Wydra o 09:35, 3 mar 2026

2026-03-03T09:35:50Z

Podgląd zmian

Silber24: Utworzono nową stronę "{{ZakładkiTrzy|Historia|Styria|Etnos}}"

2026-02-03T17:53:22Z

Utworzono nową stronę "{{ZakładkiTrzy|Historia|Styria|Etnos}}"

Nowa strona

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 [[File:styria1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 ='''Sytuacja Obecna'''=
-<br>Napięcia polityczne pomiędzy Styrią a Ofirem, Aenthil, druidami oraz Inkwizycją doprowadziły do tego, że w latach 952-957 Styria stała się bardziej odizolowana od świata. Quasyran po podjęciu działań przez ambasador styryjską, a zarazem córkę Cesarzowej, Qa zawiesiło a następnie zamknęło śledztwo w sprawie powstania niewolniczego oficjalnie odcinając się od plotek jakoby SSW maczała w tym palce. Nie zmieniło to natomiast stosunków pomiędzy Quasyrańczykami a Styrią, ze względu na dawno przelaną krew. Ofir wciąż pozostawał odcięty od Styryjczyków, a śmierć prawej ręki księżnej Aenthill - Tulya’Toruviel Meliaor - nie ułatwiła sytuacji na trójgraniczu.
+Sytuacja gospodarcza w Styrii uległa znaczącej poprawie w stosunku do czasu zaraz po kryzysie geomantycznym, jednak nie jest to nic zadziwiającego. Okres żałoby po boginii Tavar też już ustał, jednak nie ma na to raczej wpływu ile minęło czasu, a wiara styryjskiego narodu, że bogini nieobecna na panteonie wciąż żyje w ich sercach. Nie ma też ani jednego styryjczyka który powiedziałby “Tavar, nie żyje” z ich ust zawsze padało “poświęciła się”.
-<br><br>W momencie wybuchu rdzeni minerałowych Styria odrzuciła pomoc oferowaną przez Quasyran korzystając z własnych zasobów a następnie oferując współpracę przy niwelowaniu skutków promieniowania w innych krajach. Z pomocy Stryjczykow korzystała głowie Kompanią Nowej Magii płacąc za to krocie. Jednak dzięki pomocy stryjskich obywateli udało się zażegnać ten kryzys i świat po cichu podziękował za istnienie Czarnych Diabłów, nawet jeśli niewiele ich zostało. Styryjczycy zwłaszcza przydali się przy niwelowaniu anomalii, która wystąpiła na terenie Wysokich Ziem.
-<br><br>W latach 952-957 gospodarczo Styria skupiła się na odbudowywaniu budżetu państwa i ostrożnym inwestowaniu w nowo magiczne maszyny. Zważywszy na brak obecności druidów na terenie państwa nie było komu powtarzać jak bardzo jest to niezdrowe dla Ei.
+Powszechnie wiadomym jest, że Rada Regencyjna uważnie przygląda się sytuacji na północy jako, że Kagani Enktoia wedle plotek jeszcze przed śmiercią obiecała, że samnijskie arbany przegalopują przez ziemię nad Loranis. Miało być to zemstą za śmierć ludzi ze stepów, którzy zginęli w dziwnych okolicznościach podczas Wojny o Północ, a tym samym zarzuciła Styrii skrytobójcze działania na jej ziemiach.
-<br><br>W kwestii religii Styria pozostawała wierna bogini Tavar powtarzając, że nawet jej śmierć nie odbierze im nadziei. Świat zaś zachodzi w głowę jakim - nomen omen - cudem kapłani jak i paladyni Bogini wciąż posiadają swoje moce. Sekret ten jest jednak tak pilnie strzeżony, że wciąż nie wypłynął na światło dzienne. Tym bardziej więc wszelcy imigranci spływają do kraju wolności. Jedynie Ci, którzy oddają cześć Fortunie zostają odprawieni na granicy, ponieważ w oczach Styryjczyków to Tavar jest częścią siódemki, a nie przewrotne bóstwo losu.
 ='''Zapis historii'''=
@@ Linia 181: / Linia 183: @@
 <br>Szczególne cechy kultu Tavar wykształciły specyficzne umiejętności u jej wyznawców - nawet bez wsparcia bogini cechowała ich niezłomna wola, żelazna psychika i empatia, pozwalająca rozumieć i wpływać na psychikę innych. Wielu wyznawców odmówiło wręcz uznania faktów, odmówiło uznania ukochanej bogini za martwą. Skoro powrócili starzy bogowie, argumentowali, skoro przywrócono Wajana i Gabonę, to nie wolno porzucić nadziei, że i Ona powróci. I choć znawcy dziejów słusznie przytaczali, że tu należałoby powołać się raczej na przykład Izosa (o ironio, przez Tavar właśnie zabitego), którego nikt nigdy nie przywróci, nie zmniejszało to wiary i uporu. Z każdego zakątka kraju nadchodziły informacje o cudach bogini, o niesamowitych zdarzeniach, czynionych “bezsprzecznie” jej mocą, podsycając siłę wpływu owych sekt. Po roku 950 Styria zmieniła się całkowicie, choć pozornie niewiele form państwowych uległo przeobrażeniu. Dramat roku 950 okazał się potężnym spoiwem, jednocząc styryjski naród jak nigdy dotąd. Dotychczas Styryjczycy w swojej większości odmawiali oddawania czci bogom, nazwanym Opiekunami, teraz do tego grona dołączylo nowe bostwo panteonu, czyli Fortuna-Lokki. Jego kult został w Styrii oficjalnie zakazany pod karą śmierci. Czarna Tercja i Szkarłatni Paladyni oficjalnie zerwali także związki z Inkwizycją, oskarżając tę ostatnią o zdradę i manipulację, którą pośrednio doprowadzili do śmierci bogini. Na polu religijnym Styria poglębiła zatem izolację, gdyż jedynym bóstwem, którego kult był w Styrii aprobowany, była Velossura, uznana za “przyjaciółkę i siostrę” ich Panienki.
 <br><br>Wszystkie inne kłopoty, które przyniósł kryzys geomantyczny, zbladły w obliczu wielkiej narodowej tragedii. Jednak nie zniknęły. Fala energii spowodowała wybuch eaformatora Kotalaud oraz rdzeni minerałowych, skażenie minerałowe zmusiło do odcięcia wielu obszarów, zmienionych w minerałową pustynię. Wiele miesięcy minęło, nim przywrócono do działania machiny Nowej Magii, zasilające w energię największe miasta. W tej sytuacji kraj nie miał innego wyboru niż inwestycja w Nową Magię, która dawała szansę na szybkie podniesienie Styrii z ruin. Sama idea Nowej Magii miała zreszta w Styrii szerokie poparcie, w przeciwieństwie do zwolenników nurtu Sairolome, kultu Ei, druidów i szamanów. W kilku dystryktach zakazano wręcz wymienionych praktyk, a ujawnianie się z druidzką profesją groziło nie tylko karą, ale gniewem zwykłych ludzi. Idąc za ogólnym poparciem społecznym dla Nowej Magii, Styria zdecydowała o zacieśnieniu współpracy z Kompanią Nowej Magii w zakresie usuwania skutków kryzysu geomantycznego na świecie. Korzystając z doświadczeń Czarnej Tercji stworzono na jej bazie oddziały, wspomagajace działania Kompanii w strefach silnego skażenia minerałowego.

@@ Linia 94: / Linia 94: @@
 ===Wergundowie – Braterstwo broni===
 <br>Niegdyś wrogowie, żołnierze wergundzcy od samego początku wojny walczyli ze Styryjczyjami ramię w ramię na ziemi styryjskiej. W bitwach pod Erwick, w obronie Gerei, w obronie Styrgradu poległo kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy tymenów. Oba kraje zacieśniły relacje, podpisując kolejne układy o wspólnej obronie w razie kolejnej agresji Qasyran. Na mocy układu sojuszniczego na granicy z Qasyran stanęły fortyfikacje obsadzone przez wojska wergundzko-styryjskie, Styria oddała także Wergundii w dzierżawę wieczystą miasto i port Hawren. Między Styryjczykami i Wergundami powstała szczególna relacja na poziomie międzyludzkim, podtrzymywana przez ponad 200 tysięcy weteranów walk o Styrgrad i innych bitew. Podczas odbudowy stolicy na głównym placu Odearetty, dzielnicy książęcej, stanął obelisk z wyrytym symbolem tarczy i miecza, oraz wergundzką Falą Sankary. Obelisk opisano tekstem, który także, podpisany przez Radę Regencyjną, wysłany został do Wergundzkiej Rady Książęcej z prośbą o publiczne ogłoszenie.
-<br>''Zwyciężyliśmy, Styrgrad ocalał, Styria ocalała. Osłaniana wergundzką tarczą.''
+<br><br>''Zwyciężyliśmy, Styrgrad ocalał, Styria ocalała. Osłaniana wergundzką tarczą.''
 <br>''Na poziomie międzypaństwowym, na poziomie mistycznym i boskim, ale nade wszystko na poziomie zwyczajnie ludzkim składamy podziękowanie i wyrazy wdzięczności państwu Federacji Wergundzkiej, ale także z osobna, każdemu z żołnierzy, którzy walczyli w obronie naszego kraju, a nade wszystko każdej z rodzin żołnierzy, którzy za wolność Styrii oddali życie, od Erwick , przez wszystkie bitwy i potyczki, przez rok oblężenia Styrgradu, aż do dzisiaj. Nie ma ceny za Wasz dar. Nie odda tego żaden marmur pomnika, choć one powstaną. Zaden płomień znicza, choć one zapłoną. Żadna pieśń pochwalna czy żałobna, choć one zabrzmią. Wasza krew wsiąkła w ziemię styryjską i przyniesie owoce wieczystej pamięci, która niech będzie kamieniem węgielnym, na którym odbudujemy nasz kraj.''
 <br>''Bogini pamiętać będzie zawsze i my, wierni jej imieniu, nigdy nie zapomnimy.''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 {{ZakładkiTrzy|Historia|Styria|Etnos}}
 =='''Sytuacja Obecna'''==
 <br>Napięcia polityczne pomiędzy Styrią a Ofirem, Aenthil, druidami oraz Inkwizycją doprowadziły do tego, że w latach 952-957 Styria stała się bardziej odizolowana od świata. Quasyran po podjęciu działań przez ambasador styryjską, a zarazem córkę Cesarzowej, Qa zawiesiło a następnie zamknęło śledztwo w sprawie powstania niewolniczego oficjalnie odcinając się od plotek jakoby SSW maczała w tym palce. Nie zmieniło to natomiast stosunków pomiędzy Quasyrańczykami a Styrią, ze względu na dawno przelaną krew. Ofir wciąż pozostawał odcięty od Styryjczyków, a śmierć prawej ręki księżnej Aenthill - Tulya’Toruviel Meliaor - nie ułatwiła sytuacji na trójgraniczu.

@@ Linia 164: / Linia 164: @@
 ===Powstanie niewolnicze i kontekst styryjski===
 <br>Wzrost wydobycia atexatli na Zapołudniu wiązał się ze wzrostem wyzysku tysięcy niewolników i robotników, w olbrzymim procencie ludzi uprowadzonych z Północy w okresie Wojen o Północ, jeńców i więźniów. Największe ośrodki górnicze Zapołudnia mieściły się na terenie gór Dragevig, Sowiogórza (Imperium) i gór Diablich (Unia). Na obu tych obszarach, w tym samym niemal czasie, czyli wiosną 947 roku, wybuchło powstanie niewolnicze.
- <br><br>Za jego przywódcę uznawano tajemniczą, właściwie legendarną postać, nazywaną Khor’M. Miał to być ulundo khor’gona (kamienny), pojmany w niewolę w czasie wojny o Północ, który zbiegł i w lasach Sowiogórza zorganizował siatkę przerzutową, pomagającą zbiegłym niewolnikom w ucieczce poza granice Qasyran, do Styrii, Larionu lub Leth Caer. Z czasem, siatka ta miała objąć cały obszar Zapołudnia, a Khor’M był obwiniany za liczne zabójstwa latyfundystów i urzędników qasyrańskich oraz akty terroru wobec posiadaczy niewolników. Powstanie w przeciągu miesiąca zgromadziło ponad 10 tysięcy zbiegłych niewolników, z których mniej niż połowa stanowiła siłę bojową. Początkowo celem powstańców było zebranie możliwie wielu zbiegów i ewakuacja do, najbliższej <br>Sowiogórzu, granicy laryjskiej. Plan ten jednak został zablokowany przez błyskawiczną reakcję armii miasta Tecuani wraz z przysłanymi z Qatzeran posiłkami. Qa nie dopuścili do połączenia się obydwu ognisk buntu, powstańcy zostali rozbici w bitwach pod Oateni (Sowiogórze) i u źródeł Yro. Powstańcy, którym udało się ujść z rąk sił qasyrańskich, skierowali się przez góry Dragevig w kierunku równiny Asolellat i granicy styryjskiej.
 <br><br>Ponieważ powstanie wybuchło równocześnie z rewoltą Theonasa w Ofirze, za tę podejrzaną synchronizację obwiniano działanie styryjskiej SSW. Qasyran i Ofir na kongresie Wolnych Narodów oficjalnie oskarżyły Styrię o próby ingerencji w wewnętrzne sprawy innych krajów, nie przedstawiono jednak żadnych dowodów.
 <br><br>Styria odpowiedziała oficjalnym oświadczeniem, w którym poparła dyplomatycznie wszelkie działania niesłusznie uwięzionych dla odzyskania wolności, jednak zaprzeczyła, jakoby miała inspirować i sponsorować powstania.

@@ Linia 42: / Linia 42: @@
 <br>''Na prowincji jednak sytuacja jest o tyle inna, ze siły wojskowe wroga, a właściwie głównie ich maruderzy, nie przestrzegają żadnych praw, nawet swoich własnych, tym samym ludność prowincji wystawiona jest na łaskę i niełaskę uzbrojonych oddziałów. Często dochodzi tam do mordów, kradzieży, palenia wsi, problemem staje się także uprowadzanie ludzi dla zysku. od kiedy Qa wprowadzili legalne niewolnictwo, sprzedaż porwanych staje się intratnym interesem. tych osadników, którzy odważają się bronić, oskarża się o bunt i najczęściej zabija. Liczne obszary stają się zupełnie wyludnione z tego powodu. (...)''
 <br>''Ogromna liczba Styryjczyków, zwłaszcza zaprzysiężonych, a także pozostałości naszych oddziałów wojskowych, które nie zdołały się wycofać wraz z frontem, zdołała uciec do lasów, gdzie gromadzą się w partyzanckie komanda. Nie ma jednak między nimi koordynacji, jednolitego dowodzenia ani porozumienia względem wspólnych działań. Działania ograniczają sie głównie do przetrwania.''
- <br>Styryjska społeczność w takich warunkach stanęła na krawędzi zagłady. Ogromna część osadników, wszyscy ulundo i żołnierze z rozbitych formacji tentary (armii) wycofali się do lasów, tworząc tam oddziały partyzanckie, wspierane z zewnątrz przez działających z terenu Laro i Leth Caer agentów SSW (Styryjskiej Służby Wywiadowczej) i oddziałów odwetowych Czarnej Tercji.
 <br><br>Na wygnaniu to, co ocalono ze Styrii, także uległo wielkim zmianom. Na początku 916 r. w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął arcyksiążę Sefres. Plotki twierdziły że został zamordowany przez skrytobójców Qa, albo, że z powodu braku mocy Tavar przestały działać zaklęcia, które trzymały lisza przy życiu. Styryjczycy jednak trzymali tę sprawę w ścisłej tajemnicy.
 <br><br>Niedługo później zaczęła działać inspirowana spoza granic styryjska akcja odwetowa, seria skrytobójczych, ale tez spektakularnych zamachów na oficjeli i kapłanów Qa, niejednokrotnie celowo okrutnych, działała też siatka, która dostarczała broni i ewakuowała ludzi, a w razie czego mogła uderzyć niespodziewanie w wybranym miejscu. Były to specjalne oddziały dywersyjne, szkolone i kierowane na teren Styrii z Caer, nazwane wkrótce Czarną Tercją. Szybko zyskały one mroczną sławę, a na wspomnienie o nich strach padał nawet w Qasyran.