Silberberg Larp
 

MENU
 
 

obozy
 
OPIS ŚWIATA
pełna wersja do pobrania lub czytania online
 

obozy
 
Zapraszamy do czytelni!

naszych tekstów zawiera opowiadania, wspomnienia, anegdotki i inne teksty fabularne, spisywane przez kadrę i uczestników od początku Silberbergu, od 2004 roku. Większosć tekstów to opowiadania ze swiata gry.
 

obozy
 
Nowość!

Nazwiska, które warto znać, czyli postaci znaczące dla świata gry.
 

Partnerzy:
 
Nasi partnerzy:






 

obozy
 
SILBERSPACE

LARP + ASG
Zapraszamy na stronę nowego projektu larpa w klimacie military sci-fi.
 

obozy
 
AUTORZY ZDJĘĆ
Zdjęcia, używane na stronie, robili:
REKOGRAFIA - Bartek Janiczek
Kamila "Raisa" Miśkiewicz
Zbyszek Rabenda
Kasia "Demon" Urbanik
Ola Gierko
Magdalena Baraniak
Autorzy montaży i grafik:

Magdalena "Indiana" Baraniak
Paula "Aver" Wajgelt Barbara "Powój" Węgrzecka
 

Kronika - II Wojna o Północ
 
II Wojna o Północ
Kronika działań militarnych i politycznych

Większość przedstawionych poniżej wydarzeń została rozegrana albo na larpach, albo w trakcie trwających w zimie sesji strategicznych.

1. Wstęp
W roku 915 zakończyła się I wojna o północ, wojna zakończona spektakularną klęską mocarstw i gigantycznym szokiem kulturowym. Mocarstwo, którego istnienia nikt kilka lat wcześniej nie podejrzewał, zniszczyło i rzuciło na kolana wszystkie siły znanego świata.
Przyczyny zwycięstwa Qasyran w I Wojnie o Północ:

  • Minerał ; ma swoją nazwę własną, ale na ten błękitny kamień wszyscy i tak mówią po prostu "minerał”. Występuje wyłącznie na Zapołudniu, dla mieszka ńców Północy jest wysoce toksyczny. U ludzi z Qasyran zwiększa możliwości mentalne, jest też wielofunkcyjnym składnikiem alchemicznym, umożliwiającym także tworzenie bomb o wielkim potencjale niszczącym. Kilka takich bomb zniszczyło aglomeracje Północy, np. Birkę w Liryzji czy Sliabr Ard w Tryncie.
  • Opiekunowie - wojna ludzi uzupełniana była wojną bogów, nowi władcy świata pokonali bóstwa Północy, dając wymierne wsparcie swoim wyznawcom.
  • Nieśmiertelni - formacja ludzi, zmienionych pod wpływem Minerału i czynnika wirusowego. Żołnierze, których nie da się zabić, siali spustoszenie na polach bitew.
  • Zaskoczenie - jeszcze kilka lat wcześniej Qa nie istnieli na scenie politycznej ani w wyobraźni ludów Północy. Ich błyskawiczna przemiana była nie do przewidzenia i północ nie była na nią gotowa.
  • Neyestecae - szamanka, awatar bóstw-Opiekunów, potężna mentatka i mistyczka, stała na czele młodego imperium, prowadząc osobiście do walki swoich wojowników.

Na kolejne 20 lat Północ stała się terytorium zależnym o różnym stopniu autonomii, najczęściej niewielkim lub fasadowym. Ani na chwilę jednak nie ustawała chęć podjęcia walki. Przez 20 lat niewoli, nazwanej Czasem Ciemności przygotowywano bunt. Inicjatorem zjednoczenia stała się styryjska służba wywiadu, a wspólny wróg w sposób naturalny połączył dawnych wrogów i konkurentów. Czas Ciemności trwał od bitwy o Silbrfjel (Trynt, 915 r.) do wybuchu postania w Wergundii w Silberburgu (Werg. Wschodnia 935 r.)

2. Wybuch i powstanie w Wergundii (larp wakacje 2016)
Starannie przygotowane powstanie wybuchło we właściwym miejscu o właściwej porze. Zdecydowały o tym przesłanki mistyczne ("przepowiednia Aidana” ) i taktyczne, a umożliwiła starannie zbudowana siatka powiązań, która zapewniła powstańcom wsparcie, zaplecze i szansę koordynacji działań z resztą Północy. Latem 935 r. wergundzcy powstańcy zdobyli więzienie i świątynię Opiekunów w Silberburgu, rozpoczynając łańcuch wydarzeń.

3. Rewolta i Sojusz Północy
Zjednoczenie, nazywane w niewoli Sztabem Konspiracji, realizowało swoją rolę perfekcyjnie. Niemal natychmiast po Wergundii wybuchły rewolty w Tryncie, Fiordzie, straszliwie zniszczonej Styrii i Talsoi. Do powstającego właśnie Sojuszu Północy, czyli zjednoczenia państw walczących o wyzwolenie, dołączyło także nigdy nie podbite Leth Caer na Zapołudniu i ofirskie miasto Itharos.
Niespodziewanie Sojusz poparło militarnie państwo elfów z Larionu, oskarżając Qasyran o zamordowanie dyplomatki, krewnej rodziny książęcej. To dawało Sojuszowi wymierną siłę militarną i efekt zaskoczenia, który nie został zmarnowany.
Podobnego wsparcia udzieliło krasnoludzkie Kesham, które zerwało dotychczasowy wymuszony sojusz z Qasyran. W przeciągu kilku miesięcy dziesiątki tysięcy ochotników zgłosiły się pod chorągwie wergundzkich magniferów czy tryntyjskich jarlów. Armie Qa rezydujące na północy, zostały zepchnięte do obrony. Sojusz odniósł kilka pierwszych zwycięstw, odzyskując Wschodnią Wegundię, Itharos, część Tryntu i miasta portowe Talsoi.

4. N1, Czarne Diabły i inne narzędzia Sztabu Konspiracji
I Wojna o Północ została przegrana dzięki kilku istotnym czynnikom i przez 20 lat Sztab Konspiracji przygotowywał na nie odpowiedzi.

  • Granaty N1 ("przeciw Nieśmiertelnym”) bazowały na kilku mało etycznie pozyskanych czynnikach, ich eksplozja powodowała uszkodzenie włókien minerałowych i śmierć Nieśmiertelnych, niemal całkowicie eliminując ich z pól bitew lub sprowadzając do roli zwykłych formacji.
  • Czarna Tercja (larpy zimowe 2015/2016) - w efekcie poszukiwań, mających swoje korzenie jeszcze w latach kolonizacji Zapołudnia, udało się przetworzyć formę wirusa, częściowo uodparniającą ludzi Północy na Minerał. Na tej bazie stworzono formację oddziałów specjalnych o wysokich możliwościach, choć de facto zmutowaną.

5. Hird i Tymen; walka do śmierci i poza śmierć (epilog 2015)
Po klęsce Północy i w wyniku specyficznych warunków po Wojnie Bogów niektóre dusze poległych pozostały by walczyć dalej przeciw najeźdźcom. Wergundia i Trynt mają swoje oddziały upiornych wojowników, zwane Tymenem i Hirdem Mgieł.

6. Monta Argenta ("Larp "Imię Bogini”)
Kolejną z odpowiedzi była starannie przygotowana akcja skrytobójcza w styryjskim mieście Monta Argenta. Specjalnie przeszkolony oddział Czarnej Tercji zamordował imperatorkę Qasyran, szamankę Neyestecae. Oddział prowadził jeden z najskuteczniejszych magów Północy, władca Leth Caer, Elidis, który tym samym zasłużył sobie na wieczystą nienawiść Qa.

7. Samnia
Najpotężniejszy sojusznik imperium Qasyran, koczownicze państwo kaganów samnijskich, zostało skutecznie wyłączone z wojny - najpierw przez śmierć charyzmatycznego władcy, która spowodowała walki watażków o buławę, potem gwałtowną epidemią, która wybiła niemal jedną trzecią populacji.
Tym niemniej samnijskie arbany, w chaosie i bez kontroli, ruszyły po łupy do sąsiednich państw, stając się m.in. jedną z przyczyn ponownego zjednoczenia miast Ofiru.

8. Stan frontu na początku wojny (podstawa gry strategicznej 2016/17)
Po pierwszej, gwałtownej fazie wojny północne armie Qasyranu przestały kontrolować większe obszary.
Punkty zapalne frontu zimą 935/936:

  • Harnkott - pogranicze Tryntu i Wergundii, pierwsze wielkie zwycięstwo nad Qa, otworzyło drogę do wsparcia przez Wergundię tryntyjskich powstańców Brynjolfa Gunnarsona. W efekcie siły Qa w Tryncie zostały zmuszone do cofniecia się do dwóch twierdz ; Arden i Askaronu.
  • Talsoi - morskie elfy odbiły z rąk okupanta stolicę i główny port, odzyskując część własnej floty;
  • Akwirgran - stolica Wergundii została odbita jesienią 935 r.
  • Trynt - hirdy pod dowództwem Brynjolfa Gunnarsona przejęły kontrolę nad większością kraju, zdobywając kolejne zamki Przedgórza i Wysokich Ziem;
  • Kocioł pod Erwick - skomplikowana bitwa na pograniczu Styrii i Wergundii, trwająca od jesieni 935 do wiosny 937 r. Ostatecznie siły wergundzko-laryjsko-styryjskie pokonały opór armii Qasyran
  • Zjednoczenie Ofiru - początkowy atak pro-qasyrańskich miast Ofiru na Itharos przerodził się w negocjacje, a następnie w akt, inicjujący proces ponownego zjednoczenia Pięciu Miast Ofiru
  • Visnohora - potężna górska Twierdza na pograniczu Terali i Wergundii została zajęta przez wojska Qasyran wraz z głównodowodzącym, huei Seitirim. W zimie 936 r. Seitiri został zamordowany w skrytobójczym ataku Czarnej Tercji.
  • Styrgrad - walki o stolicę Styrii zaczęły się jeszcze jesienią 935 r., kiedy w rejonie sąsiedniego miasta Gereja siły styryjskie rozpoczęły budowanie regularnych oddziałow. Miasto zostało zdobyte przez powstańców i regularne siły styryjskie 14 listopada 936 roku.

9. Srebrna Rzeka i hołd Opiekunom (larp "Szachownica”)

  • Konferencja
    Po pierwszych sukcesach państwa Północy zebrały się na formalną konferencję, by ustalić dalsze poczynania i politykę. Na spotkaniu w Srebrnej Rzece odrzucono propozycje pokojowe Qasyran (ceną było oddanie sojuszniczego Leth Caer i gwarancje nietykalności dla sojusznika Qa, elfiego państwa Aenthil).
  • Nowi Bogowie Północy
    Oprócz ustaleń politycznych odbył się tam także brzemienny w skutkach rytuał. Kapłan Baldwin przeprowadził potężny rytuał, w którym domeny świata zostały oddane pod opiekę nowym bóstwom, Opiekunom, a Północ złożyła im hołd, wytrącając tym samym Qa argument, jakim było wsparcie ich bóstw.
  • Koniec przyjaźni ze Sztabem
    Konferencja przyniosła też jedną kluczową zmianę ; Sztab Konspiracji okazał się mieć swoją własną wizję polityki, zupełnie rozbieżną z dowódcami frontów. Dalsza współpraca stała się problematyczna.
  • Sojusz Leth Caer ze styryjską boginią Tavar
    Ocaleni przed pogromem bogowie północy schronili się na ziemi, Tavar znalazła schronienie w elfickiej enklawie potężnie ufortyfikowanej magią. Ironią losu było, że pokolenie wcześnie utworzyły ją elfy, uciekające ze zniszczonego przez Styrię Aenthil. Dzieło wielkiego pojednania dopełnił, w każdym razie póki co, władca Caer i jeden z zabójców Neyestecae, cesarz Elidis, przyjmując dar i stając się wybrańcem bogini. Zaowocowało to silnym sojuszem Caer ze Styrią i wzmocnieniem elfie enklawy.

10. Wymarsz Utzyao
W odpowiedzi na rewoltę Północy imperium Qasyran wysłało na północ kolejną wielką armię, tzw. Armię Wewnętrzną (Utzyao), liczącą pół miliona wojowników. To była siła, której nikt na Północy nie mógł się równać. Utzyao podzielona na trzy wielkie brygady rozpoczęła drogę na fronty północy.

11. Przełęcz Cor (larp "Sztandary”), Arden i Terala
Przełęcz Cor blokowała możliwość ataku na potężną fortecę Arden, która z kolei uniemożliwiała uderzenie na wciąż oficjalnie lojalną wobec Qa Teralę. Sytuacja w Terali była skomplikowana i prowadziła do wojny domowej między zbliżonymi siłami zwolenników Północy i popleczników władzy Zapołudnia. Istotne było, że bez opanowania Terali nie było możliwe uderzenie na Visnohorę.
W czerwcu 937 r. siły Północy zdobyły Przełęcz, a w lipcu - fortecę Arden. Jesienią wergundzki IV Tymen wkroczył do Terali.

12. Talsoi ; Czarny Szkwał
Jedna z trzech wielkich brygad Utzyao przygotowywana do desantu na wybrzeża Wergundii i Tryntu z morza, została w zimie 936/937 r zatrzymana na wysokości Talsoi. Flota morskich elfów nie miała militarnych możliwości by podjąć walkę, jednak dzięki odzyskaniu magicznych narzędzi (świątynia Bogini Tulvy) mogli użyć innych sił. Około listopada rozpętał się sztorm, trwający kilka tygodni (tzw. Sztorm perfekcyjny, niemalże samonapędzający), który zniszczył część inwazyjnej floty i zmusił do lądowania w Talsoi. Bitwa, nazwana Czarnym Szkwałem, doprowadziła do unicestwienia całkowicie floty Talsoi. Morskim elfom pozostały niedobitki oddziałów powstańczych, zmuszone do odwrotu wgłąb lądu.

13. Liryzja (larp "Cienie i Popioły” ) - bomby minerałowe i Concordia.
O straszliwej broni, która zniszczyła Birkę i wiele innych miast północy, przypomniano sobie podczas bitwy pod Erwick, gdy wybuch zmiótł z powierzchni ziemi miasteczko Gethenii wraz ze zdobywającymi je żołnierzami Wergundii. Kolejne bomby wybuchły podczas walk o Styrgrad i Perbatasan.
Sojusz rozpoczął poszukiwania rozwiązań i znalazł je w ruinach miasta Birka, gdzie wysłano na ryzykowną akcję żołnierzy Czarnej Tercji. Zyskano schematy budowy tychże bomb i trwają prace nad ich wykonaniem. Jednocześnie w wyniku politycznych zabiegów Liryzja, mająca niebagatelne znaczenie dla światowego handlu, jako leżąca u ujścia 4 głównych spławnych rzek północy, została zmuszona do wyboru protektoratu ; Tryntu, Wergundii lub zależnych od Sztabu Konspiracji organizacji. Wówczas pierwszy raz w światowej polityce wyraźnie zaznaczyła się obecność Concordii.
Organizacja ta, finansowana przez Sztab Konspiracji, dzięki udostępnionym możliwościom finansowym i naukowym, przejęła kontrolę nad zapleczem medycznym armii Sojuszu, stając się w tej kwestii monopolistą.
Ostatecznie Liryzja wybrała Wergundię i dołączyła do Federacji Wergundzkie jako siódme autonomiczne księstwo elekcyjne.

14. Stan frontów jesienią 937 r.

  • Kalidorea
    Górzysta i potężnie ufortyfikowana prowincja leży na drodze wschodniego traktu ; jednej z nielicznych bitych dróg Styrii, którymi 150-tysięczna III brygada Utzyao mogła pomaszerowac na Północ. Fortece Kalidorei podczas I Wojny bronione przez niedobitki styryjskich tercji, wytrzymały długie miesiące obrony. Teraz jednak laryjscy wojownicy, którzy mogliby ich bronić, nie dotarli na posterunki na czas. Wiele wskazuje na to, ze obrona Kalidorei nie zatrzyma III brygady.
  • Styrgrad
    Zdobycie miasta stanowilo olbrzymi wysiłek dla mieszkańców, których żądza zemsty za 20 lat brutalnej niewoli obróciła się w wielką wolę walki i determinację. Tymczasem II Brygada Utzyao stanęła w pobliskiej Trewli wiosną 937 r. rozpoczynając przygotowania do oblężenia. Styrgrad jest potężna fortecą o dość skomplikowanym położeniu (na dwóch brzegach wielkiej rzeki, ze skomplikowanym układem okalających go traktów i przepraw). Styryjskie ochotnicze tercje z każdym dniem rosną w siłę i z początkowych 5 tys., z którymi Styria wchodziła do wojny, jest to już około 60 tys. Po zwycięstwie pod Erwick pod Styrgrad przemieszczono także 80tysieczne siły I i II tymenu wergundzkiego. Wszystko to razem może jednak nie wystarczyć. Jesienią 937 r. II brygada Utzyao rozpoczęła uderzenie na miasto. II Brygada liczy 260 tys. żołnierzy.
  • Talsoi
    Morskie elfy po utracie całej floty i większości armii są skazane na drobne ataki na portowe miasta. W górach interioru gromadzone są ochotnicze siły, jednak to wciąż za mało, żeby skutecznie odbić kraj.
  • Wybrzeże
    Flota Utzyao została zatrzymana na niemal rok i zmniejszona o niemal 30 tys. żołnierzy, ale ostatecznie rozpoczęła uderzenie na wybrzeża Wergundii. Jedna część desantu zajęła zamki i miasta w rejonie Zachodniego Klifu w Wergundii, armia wergundzka chwilowo cofa się wgłąb kraju. Druga część wylądowała w ruinach miasta Birka, niedostępnych dla ludzi północy ze względu na skażenie Minerałem. Próba starcia z wergundzkim siłami broniącymi Liryzji zakończyła się klęską i wycofaniem Qa.
  • Trynt
    Kraj ten znalazł się w trudnej sytuacji politycznej, ze względu na rosnącą supremację Wergundii w Sojuszu. Trynt wielokrotnie był podbijany przez Wergundię, obawy nie są zatem bezpodstawne, zwłaszcza po wstąpieniu Liryzji do Federacji.
    Nie chcąc mimo wszystko porzucić sojuszu, a próbując budować własną pozycję w regionie, Trynt podjął trudną decyzję. Do odbicia Askaronu użyte zostały wojska ochotnicze i greny krasnoludów z Kesham, które ponosząc wielkie straty zdobyło miasto. Regularne hirdy tryntyskie tymczasem wkroczyły do sąsiedniej Terali z pomocą dla walczącego tam popółnocnego kniazia Derwana Jastrzębca.
    Czyn ten spowodował wycofanie krasnoludów z wojny ze względu na nieprzewidziane straty w ludziach.
  • Terala
    W kraju grodów rozpętała się regularna wojna domowa między zwolennikami i przeciwnikami władzy Qa. Stronę Zapołudniu popierają wojska Qa i Samni, przechylając szalę na ich stronę. Wkroczenie IV tymenu wergundzkiego niewiele zmieniło, Wergundowie rozpoczęli zajmowanie terenu od zajęcia grodu Lęda na północy, gdy na południu ich sojusznikom grozi hekatomba.
    Wojska tryntyjskie mogą tu mieć gigantyczne znaczenie.
  • Ofir
    Po raz pierwszy od pół wieku Pięć Miast stanęło wspólnie do obrony kraju. Panoszące się po terenie arbany samnijskie zostały oskrzydlone. Koczownicy zostali zmuszeni do bitwy z jedną przynajmniej z trzech atakujących armii, a do tego niespodziewanie zadziwiająco dobrze żsynchronizowany bunt wojowników pozbawił arbany wszystkich trzech głównych wodzów, aspirujących do tytułu kagana dzięki ofirskim łupom. Osłabiona i zdemoralizowana armia posunęła się do masowych mordów na jeńcach, po czym uderzyła na jedną z ofirskich mor. Wynik - bitwa trwa.
  • Leth Caer
    Bronione potężną barierą magiczną miasto na bagnach po ugruntowaniu sojuszu ze styryjską boginią dzięki jej mocy i magii elfickich zaklęć podwoiło terytorium, rozszerzając dwukrotnie Obręcz. Po raz pierwszy to Caer zagroziło Qa i ich miastu, a nie odwrotnie. Pomimo problemów wewnętrznych, buntów, braku żywności miasto trwa w bezkompromisowej walce o przetrwanie, skutecznie odciągając od północnych frontów dużą część sił Qa.
    W Caer walczy także 10-tysięczny korpus laryjski.

Polityka wojenna

1. Sztab i urwana smycz
Po konferencji w Srebrnej Rzece stosunki Sojuszu ze Sztabem są chłodne, a czasem wrogie. Otwartych wrogich wystąpień jednak póki co nie zanotowano, pomijając działania wywiadowcze SSW. Powiązana i finansowana przez Sztab Concordia leczy rannych na wszystkich frontach wojny.

2. Rozłam Północy
Pęknięcie na linii Trynt ; Wergundia widać bardziej niż wyraźnie, zwłaszcza po wydarzeniach pod Askaronem. Krasnoludzcy dowódcy oskarżyli księcia Tryntu o celowe wykrwawienie ich armii, ponieważ poparli wergundzkie aspiracje do Liryzji. Kniaź teralski, Derwan, zażądał od Wergundii w dość religijnej formie, gwarancji dla swojego kraju. Pozostałe kraje sojuszu obserwują.

3. Samnia
Zdziesiątkowany przez epidemię kaganat jest rozbity i bez władcy, stając się celem zabiegów z różnych stron. Kagan, który zjednoczy ponownie plemiona, będzie mógł klarownie określić kierunek polityki, kto zatem osadzi tam kagana, zyska możliwość sterowania tymże.

4. Ofir
Pomimo, że wojna z najazdem samnijskim nie jest jeszcze wygrana, wszystko wskazuje na to, że wkrótce świat usłyszy o ponownym zjednoczeni Pięciu Miast i powołaniu nowego Oligoi. Polityk, który do tego doprowadzi, z pewnością będzie mógł sięgnąć po godność kratistosa.

5. Laro i Andhakara
W zimie 937/938 r. wydarzenia, o których chwilowo nie mówi się głośno, ani nie stanowią wiedzy powszechnej, zachwiały podstawami państwa Laro. W ich wyniku stanowiąca dotychczas o sile i morale Laryjczyków mentalna wspólnota Ikni stala się niepewna, powodując powszechny niepokój. W obliczu toczonej w Kalidorei bitwy to fatalna wiadomość. W wyniku tych samych wydarzeń wyjaśniona została sprawa z przeszłości, która kiedyś dporowadziła do wygnania rodu Andhakara. Ród ten uparcie i konsekwentnie dążyl do wciągnięcia Laro w wojnę z Qa, wierząc, że to oni właśnie stanowią najpoważniejsze zagrożenie dla górskich elfów. Przewodzący dotychczas rodowi Altaris prawdopodobnie zginął, natomiast jego następca, Hoari, odebrał z rąk księżnej laryjskiej akt rehabilitacji, wymazania win i ponownego przyjęcia w poczet wspólnoty.
Doniosły ten akt zakończył rozłam między dążącą do samodzielności Andhakarą, a samym Laro, jednak możliwe że w przyszłości różnice zdań powrócą.

6. Qasyran - dylemat kolosa
O sile Imperium zadecydowało kilka czynników, także olbrzymi potencjał ludnościowy ponad 50- milionowego państwa. Kraj złożony z kilku wielkich plemion, był w stanie wygenerować gigantyczną armię, która zmiotła Północ, wówczas jednak motorem napędowym tego wysiłku był motyw religijny - wezwanie Opiekunów.
Gdy motyw ten ustał, machina wojenna zaczęła napędzać się sama - koszty armii wymagały, aby pokrywać je ze zdobyczy wojennych, grożąc wybuchem niezadowolenia ponad milionowej rzeczy żołnierzy i weteranów. Oczywiście olbrzymi dopływ dóbr z Północy zasilił także niepomiernie gospodarkę Zapołudnia, a także stał się motorem napędowym licznych karier.
Argumenty te były zywe, kiedy Qasyran decydowało się na wysłanie armii przeciwko zbuntowanym prowincjom. Wraz z kolejnymi zwycięstwami Północy pojawił się jeszcze jeden argument.
Utrata roli mocarstwa groziła tym, że Północ przestanie się bać Qasyran. Największym koszmarem Zapołudnia jest bowiem znów zobaczyć okręty kolonizatorów na horyzoncie.
Po śmierci Neyestecae pojawiło się dwoje poważnych polityków, aspirujących do korony. Był to generał Seitiri, dowódca armii i Tlilcuachtli, przywódczyni frakcji, dążącej do zakończenia wojny i okupacji Północy. Ten pierwszy został zlikwidowany fizycznie przez Północ. Tlilo natomiast próbowała uzyskać koronę, wysuwając w stronę Północy ofertę, którą Sojusz odrzucił w Srebrnej Rzece. W wyniku politycznego niepowodzenia zmieniła nieco front, zdając sobie sprawę że w sytuacji wojennej jej pacyfizm rzeczywiście może być problematyczny. Tlilcuachtli stanęła na stanowisku, by wygrać na północy pozycję i łaskawie podpisac korzystny układ pokojowy, po czym wycofać się z Północy. Tlilo, obecnie reprezentantka w Radzie Plemion, pozostaje najpoważniejszym kandydatem do tronu, gdyby jej zabrakło, Qasyran może grozić rozpad na plemiona.

 

obozy
 
STREFA FORMALNOŚCI

CENY, TERMINY, REZERWACJA
Zapraszamy na naszą stronę organizacyjną
OBOZY-WAKACYJNE.pl
 

obozy
 

Tutaj znajdziesz aktualny
FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY
na nadchodzący larp.
 

facebook
 
Aktualnosci, konkursy, zapowiedzi, liczna społecznosć Silberowiczów - zapraszamy :)
 

kortunal
 
Organizator:

 

Baza WAROWNIA
 
Nasza kwatera larpowa
WAROWNIA

 

Logowanie
 
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
 

Copyright © 2009 Kortunal - Turystyka i Przygoda
Wykorzystanie materiałów zawartych w serwisie bez zgody właściciela zabronione.